Wat zou jij doen?

Ik wil graag begrijpen hoe dingen in elkaar zitten. Bij mensen blijft er altijd iets te ontdekken. Iemand die precies lijkt te weten wat hij wil, kan toch twijfelen. Wie graag voor anderen zorgt, kan het moeilijk vinden om zelf hulp te aanvaarden. En iemand die alles alleen aankan, kan verlangen naar een ander bij wie dat even niet hoeft.

Die tegenstrijdigheden trekken mijn aandacht. Je kunt iemand goed kennen en toch verrast worden door wat diegene doet. Soms begrijp je een keuze pas als je meer weet van wat eraan voorafging.

Daarom wilde ik Wie ziet betaalt schrijven. Ik wilde de tijd nemen om mensen van dichtbij te leren kennen. Hun liefde, hun aarzeling, hun vasthoudendheid. Wat ze hopen te vinden bij een ander en wat ze moeilijk kunnen uitspreken.

Ergens bij horen

Niemand kiest helemaal los van de mensen om zich heen. Een familie heeft gewoonten. Op het werk leer je wat er van je wordt verwacht. Tussen geliefden groeien afspraken die soms nooit hardop zijn gemaakt.

Dat kan vertrouwd voelen. Je kent elkaar, je weet waar je aan toe bent. Maar mensen veranderen. Wat jarenlang vanzelfsprekend was, past op een dag misschien minder goed. Je kunt je eigen weg willen gaan en tegelijk niemand willen verliezen.

Dat spanningsveld wilde ik ruimte geven in mijn roman. Mijn personages maken keuzes met alles wat ze weten, hopen en vrezen. Soms verrassen ze ook zichzelf.

Waarom kunstmest?

Kunstmest lijkt misschien een onverwacht onderwerp voor zo’n verhaal. Toch bracht het me bij iets wat me boeit: hoe levens met elkaar verbonden kunnen zijn, zonder dat mensen elkaar ooit ontmoeten.

Een boer rekent uit wat hij voor de komende oogst kan betalen. Een handelaar probeert een levering op tijd op haar bestemming te krijgen. Een journalist wil begrijpen hoe die handel werkt. Ze kijken naar dezelfde wereld, maar ieder ziet iets anders.

In de roman volgt Eva die verbindingen. Haar nieuwsgierigheid brengt haar bij mensen, afspraken en belangen die verder reiken dan ze aanvankelijk vermoedt. Wat ergens als een zakelijke beslissing begint, krijgt elders betekenis in iemands dagelijks leven.

Daarom koos ik voor dit onderwerp. Het geeft de persoonlijke verhalen een grotere wereld, terwijl het steeds om mensen blijft gaan.

Lees waarom ik voor kunstmest koos →

Mensen die je leert kennen

Elena is zelfstandig en houdt graag zelf de touwtjes in handen. Tegelijk verlangt ze naar nabijheid. Bij Erwin krijgt ze ruimte om iets van zichzelf te laten zien wat ze gewoonlijk beschermt. Dat maakt haar kracht niet kleiner, maar wel kwetsbaarder.

Vincent is gewend iets te kunnen regelen. Hij kent mensen, opent deuren en komt in beweging wanneer er iets moet gebeuren. Maar liefde en verdriet laten zich niet sturen. Daar ontdekt hij hoe het is om geen oplossing te hebben.

Leo wil zorgvuldig zijn. Hij kijkt nog eens, luistert en weegt zijn woorden. Zijn twijfel helpt hem om verder te zoeken, maar maakt het ook moeilijk om iets los te laten.

Erwin wil begrijpen wat Eva heeft ontdekt. Die zoektocht vraagt steeds meer van hem. Terwijl hij antwoorden zoekt, zijn er ook mensen dichtbij die zijn aandacht nodig hebben.

Misschien herken je iets van jezelf

Deze mensen zijn fictief. Hun behoefte aan vertrouwen, hun verlangen om geliefd te zijn en hun moeite met loslaten kunnen heel vertrouwd voelen.

Ook als schrijver sta ik daar niet buiten. Mijn nieuwsgierigheid brengt me verder, maar een mens laat zich nooit helemaal verklaren. Tijdens het schrijven wilde ik ruimte houden voor wat ik nog niet begreep.

Ik hoop dat je mijn personages gaandeweg leert kennen. Dat je met hen meeleeft en soms iets begrijpt wat je eerst vreemd vond. Je hoeft niet elke keuze goed te vinden om te voelen waarom die voor iemand moeilijk is.

In wie herken jij iets van jezelf?