Een ongeluk.
Tot je kijkt naar
wat ontbreekt.

Wanneer rechercheur Leo aankomt, zijn de hulpdiensten al aan het werk. Er worden vragen gesteld, sporen vastgelegd en tijden genoteerd. De vrouw heet Eva. Ze is journalist.

Haar telefoon wordt niet gevonden. Haar tas evenmin.

Dat hoeft nog niets te betekenen. Bij een aanrijding kunnen spullen ver weg belanden. In het donker zie je gemakkelijk iets over het hoofd. Er zijn verklaringen denkbaar.

Maar welke verklaring klopt?

De ruimte tussen twee tijdstippen

Een getuige heeft eerder die avond een donker voertuig bij de brug gezien. En een man. Ze heeft geen fiets gezien, geen vrouw op de grond. Later hoorde ze een portier en een motor.

Pas daarna kwam de melding binnen.

Leo schrijft de tijden naast elkaar.

Daar begint voor mij de spanning van Wie ziet betaalt. Bij wat iemand heeft waargenomen, wat nog ontbreekt en de verleiding om daar alvast een sluitend verhaal van te maken. Als lezer wil je begrijpen wat er is gebeurd. Je zoekt verbanden. Maar hoeveel kun je eigenlijk afleiden uit een auto, een geluid en een tijdstip?

Eva laat vragen achter

We ontmoeten Eva op een moment waarop zij zelf niets meer kan uitleggen. Anderen moeten proberen te achterhalen wat er is gebeurd. Wat weten zij van haar? Welke vragen stellen ze? En wat blijft buiten beeld zolang niemand ernaar vraagt?

Ik wilde dat de lezer vanaf het begin meekijkt. Niet alle antwoorden krijgt, maar wel concrete dingen om zich over te verwonderen. Een ontbrekend voorwerp. Een getuige die zorgvuldig onderscheid maakt tussen wat ze zag en wat ze vermoedt. Een rechercheur die weigert zijn aantekeningen te vroeg tot een verhaal te maken.

Eva’s dood is het begin van die zoektocht.

Het achterlicht blijft knipperen.