Mijn vader bracht de verhalen mee naar huis

Als ik aan mijn vader denk, zie ik hem in zijn Peugeot 504. Zijn arm buiten, op de deur. Uit zijn 8-track klinkt Una Paloma Blanca van de George Baker Selection.

Dat beeld heb ik beschreven in mijn lofrede. Na afloop zeiden mensen dat ze hem voor zich konden zien. Dat raakte me. Mijn vader had dat zelf ook gekund: zo vertellen dat iemand die er niet bij was, het toch voor zich zag.

Hij kwam uit een gezin met achttien kinderen. Een overlever, een man die kansen zag en opkwam voor zijn gezin. In zijn jonge jaren werkte hij in de bouw. Later werd hij portier in een nachtclub in Groningen. Daar ontmoette hij bijzondere mensen, over wie hij prachtig kon vertellen.

Wanneer hij ’s ochtends thuiskwam, bracht hij die verhalen mee. Hij beschreef de mensen die hij had ontmoet uitgebreid. Als ik naar hem luisterde, zag ik ze voor me. Juist dat is me bijgebleven: hoeveel er in mijn verbeelding gebeurde terwijl hij vertelde.

Eén verhaal herinner ik me in het bijzonder. Hij was zelf in het chauffeurscafé bij De Punt toen er een einde werd gemaakt aan de treinkaping. Hij vertelde hoe de straaljagers over het café scheurden. Zoals hij dat beschreef, was het alsof ik er zelf bij was.

Als ik nadenk over waarom ik in scènes schrijf, kom ik bij mijn vader uit. Bij die verhalen en de manier waarop hij ze vertelde. Nu probeer ik zelf mensen en gebeurtenissen zo te beschrijven dat een lezer ze voor zich ziet. Daarin herken ik iets van hem.

In 2024 overleed mijn vader. Bij zijn afscheid speelde een oud-collega van hem op zijn gitaar Nothing Else Matters. Ik vertelde over de Peugeot, zijn arm op de deur en de muziek. Een herinnering waarin ik hem weer even helemaal voor me zag.

Zijn verbeelding heb ik gelukkig van hem gekregen. Ik had hem graag nog zoveel horen vertellen.

Pap, ik mis je nog iedere dag.